Zonnefilter titanium dioxide

Titanium dioxide zit niet alleen in zonnebrandcrèmes, maar ook in make-up, tandpasta en zelfs in voedsel. Via producten als kauwgom, ijsjes en marshmallows krijgen we dagelijks een flinke hoeveelheid titanium dioxide binnen.. Is dat eigenlijk wel veilig?

Titanium dioxide is zeer goed in staat om licht te weerkaatsen, dit maakt het een prachtige witte kleurstof. Dat is natuurlijk handig als je een stralend witte tandpasta wilt maken. En ook het witte suikerrandje van de M&M heeft wat hulp gehad van titanium dioxide. Doordat titanium dioxide zo goed licht weerkaatst is het effectief als zonfilter. Maar is titanium dioxide nou wel zo veilig in je producten?

Titanium dioxide is een van de meest gebruikte zonnefilters van het moment en veroorzaakt zelden een allergische reactie. Het beschermt tegen UVB-, en deels ook tegen UVA stralen. Een goede filter dus, maar omdat titanium dioxide een spierwit materiaal is, gaat je gezicht er als een geisha uitzien als je het op je huid aanbrengt. Daar hebben de fabrikanten wat op gevonden. Door de werkzame stoffen in microscopisch kleine deeltjes te knippen, wordt de crème transparanter. Deze techniek wordt nanotechnologie genoemd en is nogal omstreden. Die kleine deeltjes titanium dioxide lijken namelijk erg op asbest en zijn als ze eenmaal door je lichaam opgenomen worden lastig kwijt te raken. Ze zouden in theorie cel beschadiging kunnen veroorzaken. Gelukkig lijkt opname bij een gezonde huid minimaal te zijn.

Titanium dioxide in nanovorm heeft nog een groot nadeel; het kan een chemische reactie aangaan met zonlicht. Dat is natuurlijk helemaal niet fijn in een zonnebrandproduct! Australische dakdekkers weten het allang: wanneer zij met hun handen -ingesmeerd met zonnebrandcrème met nano titanium dioxide- een metalen, geverfd dak aanraken, dan ontstaan er binnen enkele weken corrosieplekken daar waar het dak door de handen is aangeraakt. De combinatie van zonlicht, water en titanium dioxide in nanovorm zorgt voor hydroxylradicalen en die tasten de coating van het dak aan. Er ontstaat een razendsnelle veroudering van daken die tientallen jaren mee hadden moeten gaan! Collega’s Phil Barker en Amos Branch schreven er een wetenschappelijk artikel over. Uit hun onderzoek bleek alleen nano titanium dioxide voor problemen te zorgen en gewoon titanium dioxide niet! Uit hetzelfde onderzoek bleek dat titanium dioxide afkomstig uit rutile minder schadelijk was dan titanium afkomstig uit anatile, net als gecoat titanium dioxide. Maar ja, hoe weet je nu als je een product met titanium dioxide aanschaft of er gebruik gemaakt is van rutile of anatile of dat het nano dioxide gecoat is of niet? Een laatste puntje van zorg is dat uit onderzoek gebleken is dat zonnebrandcrème met nano titanium dioxide in oppervlaktewater, zelfs gecoat en van rutile afkomstig, schadelijk is voor het milieu. En dat terwijl we weten dat er via onze huidjes per jaar naar schatting 36-56 ton nano titanium dioxide aan het water in koraalgebieden afgegeven wordt!

Voor mij is het duidelijk: titanium dioxide is een veilige zonnefilter, maar dan wel zonder nanotechnologie! Dan maar lekker bleek, dat is nog mode ook… 🙂

groetjes Karoline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s